Kendimle Baş Başa
Edebiyat,  Sanat

"2 dakikada oku"Kendimle Baş Başa

Yoruldum  ziyadesiyle. Kimden, neyden ya da niçin bilmiyorum. Kendimle baş başayım ve belirsizlikle boğuşuyor gibiyim zihnimde. Asla var olmayan bir rakiple tüm gücümü harcayarak dövüşüyorum. Boş, kapkaranlık bir oda sanki zihnim ve ben orada yol arıyorum. Boşlukta koşmak gibi bir şey. Bir çıkar yol, sığınacak bir liman, bir kimse arıyorum. Fiziksel bir yorgunluk değil benimki, biliyorum. Zaten şu sıralar bildiğim tek şey de bu. Zihinsel yorgunluk bu… Uyusam geçmiyor, azalmıyor, bitmiyor. Tükeniyorum sanki her gün. Bir sigaraymışım da filtresine yakınlaşmışım sanki, bitiyorum. Çekilecek son bir nefesim, dökülecek son bir külüm kalmış.

       Sorguluyorum çokça hayatımı. Olduğum kişiden memnun muyum? Hayatımdaki insanlara yetebiliyor muyum? Eksiklerim var mı acaba dıştan bakıldığında? Ya da dıştan bakan beni ne kadar görebiliyor? Görülmek istediğimden de değil aslında, anlaşılmak istemek bendeki. Çok mu şey istiyorum? Şu kısacık hayatta istekleri sınırsız insanlar kervanı içinde benim istediğim bu şey çok mu? Sürekli sorgulamak bendeki. İçimde bir mahkeme kurmuşum kendimi yargılıyorum ha bire. Her gün her dakika suçlu buluyorum kendimi. ”Neden çevreme surat astım bugün? Niçin böyle güzel bir olaya karşı o an umurumda değilmiş gibi davrandım?” gibi gibi şeyler .Sürekli mutlu olmak sürekli gülmek zorunda olmadığım, benim de insani duygularımın olduğu anca anca aklıma geliyor .Geriye dönüp baktıkça yorgunluğum çığ olup sırtıma biniyor, kambur oluyor. Hep gönül kırmamak istedim ama ben fazlasıyla kırıldım. Sahi, birilerini üzdükten sonra nasıl rahatça devam edebiliyor insanlar? Düşüncesi bile titretiyor ruhumu.

       Velhasıl ziyadesiyle yoruldum, yorulduk. Şunca hayat silsilesi içinde kendime yer bulamadığımı düşünüp bir yandan da bomboş zihnimde koşuşturup çıkar yol aramaktan yoruldum. Anlayış, sadece biraz anlayış istiyorum, hepsi bu.

Bir yorum

  • Toprak

    Şu an ülkedeki çoğu insan böyle bir durumda. Herkeste bir kırgınlık bir kayıp var. Acaba ben nasıl biriyim? Doğru yerde miyim? Ben insanları kıramazken onlar nasıl bu kadar acımasız olabilir. Bu tarz insanlardan uzak durmak en iyisi gibi. Çünkü o insanlar bizleri yaşlandırıyor. Tebrik ederim Efsane arkadaşım. Çok güzel dile getirmişsin. Elinden kalem hiç eksik olmasın.

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: